People Are Funny (1946)
Een komedie gebaseerd op het NBC-radioprogramma (en later televisieprogramma) met Art Linkletter in de hoofdrol, met een fictief verhaal over hoe de show, na een bescheiden begin bij een radiostation in Nevada, een nationale zender werd. Jack Haley is producer met slechts de helft van de rechten op het programma, terwijl Ozzie Nelson en Helen Walker de schrijvers zijn en de romantiek verzorgen. Rudy Vallee, altijd in staat tot opzettelijke en vaak onbedoelde slapstick, is de eigenaar van de gewilde sponsormaatschappij. Frances Langford zingt, als zichzelf, "I'm in the Mood for Love", terwijl het kwartet Vagabonds (als twaalfde en laatste aangekondigd) meezingt met "Angeline" en "The Old Square Dance is Back Again".
Regiseur:
Sam White
Schrijvers:
David Lang, Maxwell Shane.
 |
Jack Haley as Pinky Wilson |
 |
Helen Walker as Corey Sullivan |
 |
Rudy Vallee as Ormsby Jamison |
 |
Ozzie Nelson as Leroy Brinker |
 |
Phillip Reed as John Guedel |
 |
Bob Graham as Luke |
 |
Roy Atwell as Mr. Pippensigal |
 |
Clara Blandick as Grandma Wilson |
|
Barbara Roche as Aimee |
 |
Art Linkletter as Art Linkletter |
 |
Frances Langford as Frances Langford - Guest |
|
Ann Jenkins as Boogie Woogie Piano Player |
 |
William Benedict as NBC Usher |
 |
Joe DeRita as Mr. Hinkley (uncredited) |
 |
Byron Foulger as Mr. Button (uncredited) |
|
The Vagabonds as Singers |
| Writing | David Lang | Screenplay |
| Writing | Maxwell Shane | Screenplay |
| Directing | Sam White | Director |
